بیچاره مجنون

سالها بدنبالش بود

 سر کوچه  تو راهه مدرسه  تو  خیابون   با مادرش یا با باباش

هر وقت  می دید که  می خنده  دلش یهو  می ریخت  تو  سینش

  قفسه  سینش درد  می گرفت 

 آه می کشید  و می رفت

 یه روز دلشو  زد  به دریا و گفت  برم دنبالش

  رفت  و یک دل  نه  صد  دل   دل رو  داد  دیگه  نمی شد کاری کرد

گفت  انگار دیره باید مال من باشه

 با این  بجنگ  با اون بجنگ  که چی

 آخرش هر دو  شددن  اسیر هم   خیلی سخت  بود

  عشقشون  عشق بلور بود

  کا رها  یکی یکی  شد  باب  دل  اونا

  حالا می شد  شیرینی خورد

  شیرینی رو  هم خوردن  و  به  سلامتی شدن  مال هم 

  یه  شش ماهی گذشت   می خواستن  واسه همیشه مال هم   تو کلبه زندگی کنن

 تازه داشتن  واسه خودشون سقف می ساختن

  مجنون  سرش درد می گرفت  لیلی واسش می مرد

 مجنون سر درداش تموم نمی شد

 لیلی داد  می زد  تا  مجنون  سردردش خوب شه  نشد

  لیلی گریه  کرد  مجنون  سرش بیشتر  درد  گرفت

 مجنون دیگه  سرش رو  بلند نکرد  خشکش  زده بود 

  می گن  از بس به لیلی فکر کرده  بود  تو  سرش  یه مهمون ناخونده  لونه  کرده  بود

 مجنون دیگه خاموش شد 

مجنون  رو  بردن  خاکش کردن  

 لیلی هم  رفت تو  بغل  یه مجنون  دیگه 

   بیچاره  مجنون 

+   عباس مهربان ( سیاوش ) ; ٥:٥٥ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢٩ اسفند ۱۳۸٧
    پيام هاي ديگران ()